zondag 14 januari 2018

Winterslaap

Het dorp en de natuur lijkt nog in winterslaap. Wanneer ik s'morgens het dorp uitloop zijn alle luiken gesloten. Ik zie rook uit de schoorstenen omhoog kringelen. Een teken van wakkere dorpsgenoten, al kom ik zelden iemand tegen.
De natuur heeft nog geen haast om te ontwaken uit de winterslaap, alles is erg groen maar dit komt door de overvloedige regenval van de afgelopen periode.
het bos in diepe rust
 hoor je de stilte?


Op de heuvel aangekomen, hoor ik in de verte een vogel die de lente aanroept, ik ben geen vogelaar en heb geen idee welke vogelsoort dit is.Wie het weet, mag het zeggen. Het gezang stemt mij vrolijk en geeft mij energie en zin om buitenklussen te gaan doen.
De rust wordt een beetje verstoord door het geronk van een helikopter boven het wolkendek. Later zie ik dat het een politiehelikopter is. Af en toe zien wij ook wel de ambulance heli overkomen. De eerste hulppost van het ziekenhuis in Montbard is gesloten, de nu dichtstbijzijnde post is in Semur.
De helikopter cirkelt boven het bos aan de andere kant van het dal om vervolgens geheel achter de heuvel te verdwijnen.

een klein stipje aan de horizon
Hond en ik vervolgen ook ons pad. Zelfs de 3 enorm grote honden die ons altijd luid blaffend begroeten zijn een beetje sloom vandaag.Een neemt nog de moeite om zich nog een beetje te laten horen. Een minuscule kef wat eigenlijk helemaal niet past bij deze bullebak. Ze komen vaak met veel kabaal en bravoure naar het hek gerent. De meeste mensen schrikken hiervan, begrijpelijk, maar ik weet dat zij daar wonen en dat ik het kan verwachten. Ach ja, zij doen ook hun werk.

Poes Brutus en poes Bert nemen een lange winterslaap. Vooral Bert, die slaapt denk ik 23 uur per dag. Zij (ja, het is een meisje) staat op om wat te eten, slapen, eten, slapen en af en toe naar buiten. Wij hebben haar qua eten op rantsoen gezet, het is een dik waggelend tonnetje aan het worden.
Poes Brutus is actiever, de laatste dagen komt zij (jawel, ook een meisje) met een muis thuis. Of zij zijn hun holletjes uitgespoeld door de regen, of zij steken hun neusje buitenboord om te kijken of het al lente wordt. Het is verstandiger om in een winterslaap te blijven. Brutus doet haar naam eer aan en de muizen zijn voor de poes. Om mij te bedanken voor alle goede zorgen en de liefde die zij krijgt (jaja 😉)trakteert zij mij op iets waar ik niet om gevraagd heb. Het is de natuur zegt men dan.
Nee Brutus, je mag niet naar binnen!

Poes Brutus zit hier voor het raam van mijn werkkamer, een beetje beledigd omdat ik haar niet naar binnen laat. Als je denkt dat je beeldscherm moet worden schoongemaakt, bespaar je de moeite.
Hier moet de grote voorjaarsschoonmaak nog beginnen. 
Voorlopig mag het raam nog vies blijven, ik blijf nog in mijn winterslaapmodus.

Liefs en een fijne week!




woensdag 10 januari 2018

Een nieuw jaar, een nieuw blog.

oudejaarsdag met een voorjaarstintje

Wij zijn alweer ruim een week in het nieuwe jaar dus de hoogste tijd voor een nieuw blog. Door de feestdagen, gasten en een dag erop uit waren wij uit ons ritme.
Het is altijd fijn wanneer de feestdagen achter de rug zijn weer bezig te zijn met de gewone dagelijkse dingen. Alhoewel gewoon, dat is het nooit hier 😉
Wij hebben nog heel wat projecten op ons lijstje. De verbouwing van de grote schuur, dit zal in verschillende etappe's gebeuren.
Mijn koekenbakker-tuin-man gaat het stroopwafel imperium uitbreiden, hij heeft het stokje van Gaufres d'or France overgenomen. Naast het bakken van stroopwafels op de markt, zoekt hij collega's koekenbakkers. Dus mocht je iemand weten..... De overdracht neemt nu veel tijd in beslag, een hele uitzoekerij wat er allemaal geregeld moet worden. Leve de bureaucratie.






Ik volg een aantal workshops, georganiseerd door het Office de Tourisme Bourgogne. Een van de onderdelen/opdrachten is het maken van een nieuwsbrief. Tijdrovend werk, vooral om het computerprogramma goed onder de knie te krijgen. Mijn streven is dit 1 x per maand uit te brengen. Het is leuk om te doen, en ik wil onze, toekomstige, gasten zo goed mogelijk van dienst zijn.

Afgelopen zomer was een van de droogste zomers sinds men het weer is gaan registreren. Onze bron heeft ongeveer 6 maanden niet gestroomd. Daar is nu wel verandering in gekomen. Het heeft heel veel geregend, het dal stond weer helemaal onder water. Het
leverde wel mooie plaatjes op.





Een dag erop uit was deze keer een dag naar Parijs. Samen met 2 vriendinnen die hier waren heb ik mijn hart weer kunnen ophalen in deze geweldige stad.


Zo zijn de eerste dagen in het nieuwe jaar voorbij gevlogen. Van zonnige dagen naar wolkbreuken terug naar blauwe luchten en vervolgens weer regen. 
C'est comme ça.

vrijdag 29 december 2017

Een week vakantie

Wat kan er veel veranderen in een week. Nadat vrijdag het gastenhuis helemaal gepoetst en schoon was, zijn wij samen boodschappen gaan doen. Meestal doe ik dat alleen. In de supermarkt kwamen wij een bekende tegen en een praatje volgde. Hem uitgenodigd om op woensdag te komen eten. Het is hier een gewoonte om om 12:00 uur de hoofdmaaltijd te nuttigen, dus uitnodiging voor "midi"

prachtig miniatuur dorp
Op zondag zijn wij naar Flavigny sur Ozerain geweest, een prachtig middeleeuws stadje. De film Chocolat is hier voor een groot gedeelte opgenomen. De beroemde anijsfabriek en winkel is een bezoek waard.
Koekenbakker-tuin-man had op de radio gehoord dat er door het hele dorp kerststalletjes waren en versierd met kerstverlichting.
Leuk om naar toe te gaan. Wij hadden onze overbuurvrouw-vriendin uitgenodigd om mee te gaan. Haar gelijk gevraagd om ook op woensdag te komen eten..



kerststal met een knipoog

25 december hebben wij rustig doorgebracht, mooie wandeling gemaakt met hond Marron, lezen, film gekeken. Heerlijk zo'n dag.
Dinsdag de alledaagse dingen en nog extra hout hakken. Aan het eind van de middag kregen wij nog een reservering voor woensdag. Oeps, ineens drukte.
Op woensdagochtend boodschappen doen, gasten uitzwaaien, bedden verschonen, huis schoonmaken, kachel blijven stoken ( en weer een kruiwagen hout hakken) en ondertussen eten koken en onze eigen gasten ontvangen.
Never a dull moment hier.




Gisteren was er de jaarlijkse filmmiddag in de bioscoop in Montbard. Quincerot heeft een dorpsvereniging, er worden allerlei activiteiten georganiseerd. Zo ook een filmmiddag voor de kinderen. Koekenbakker-tuin-man zit in het bestuur vandaar dat hij meegaat, en ik ook voor de gezelligheid. De buurvouw en twee kinderen uit het dorp rijden met ons mee. Net zo handig.
De bioscoop was aardig gevuld, niet alleen door de inwoners van Quincerot.

                                                  




Een leuke franse kerst-feel-good-film voor jong en oud. Na afloop gaat iedereen naar het dorpshuis en wordt er volgens traditie bubbels geschonken, galette des roi en oesters gegeten.

Galettes des Roi




Vandaag vertrekken onze gasten, dat betekent weer bedden afhalen, verschonen, wassen, strijken, huis schoonmaken. De volgende gasten verwachten wij op 31 december.

Zo zie je maar weer, alles kan ineens anders zijn. De onverwachte gasten zijn cadeautjes, de schoorsteen moet letterlijk en figuurlijk roken 😉

Dit is de laatste blog van dit jaar. Wij wensen iedereen een hele fijne jaarwisseling. Doe voorzichtig met vuurwerk ( dat hebben wij gelukkig niet hier, o zo fijn voor de beestenboel)

Tot volgend jaar !

bubbels uit een plastic beker




zondag 24 december 2017

🌟De donkere dagen voor kerst 🎄

Al zou het vanaf nu elke dag wat lichter moeten worden, ik vind het nog maar somber en grijs. Elk sprankeltje daglicht probeer ik te vangen. Door zoveel mogelijk buiten te zijn, lukt dat redelijk. Mijn min of meer verplichte wandelingen met hond Marron heeft vele voordelen. Hij raakt energie kwijt en ik doe energie op. En dan blijkt de grauwe somberheid ook best mee te vallen, als je er maar oog voor hebt.
ochtendgloren



Ons verlichte dorpshuis + kerstboom



Vanaf eind november zag ik de dorpjes in de omgeving al langzaam in kerstsfeer veranderen. Kerstbomen vastgebonden aan lantaarnpalen om het dorp een feestelijk cachet te geven. Er worden wat kerstballen en neppakjes ingehangen, voor mij blijven de meeste bomen toch treurbomen. 
Mijn koekenbakker-tuin-man zorgt in ons dorp voor de kerst aankleding. Geen makkelijk opgave, alle decoratieve meuk is aan vervanging toe. Op het plein werd voorheen, op de niet werkende fontein, een lichtslinger "Joyeux Noël" opgehangen. Slechts enkele letters waren verlicht, het meerendeel van de lampjes zijn stuk.
Hij heeft het dit jaar maar achterwege gelaten om deze op te hangen.
Voor de klimmende kerstman op een ladder, die aan de gevel van het dorpshuis werd opgehangen heeft hij dit jaar ook geen moeite gedaan.
De kerstboom bij het dorpshuis en het dorpshuis zelf zijn wel gedecoreerd. Een lange lichtslinger langs de gevel en flitsende gekleurde lampen in de boom. Die er eigenlijk in het donker nog best leuk uit ziet. 

Een paar dorpen verderop wonen mensen die hun huis elk jaar uitbundig versieren, en ook elk jaar een nieuw thema. Zo ook dit jaar, felle wit en rood licht, al zou ik het thema niet kunnen benoemen.

een lichtje in de duisternis 😉


Koekenbakker-tuin-man werkt dit weekend nog op de markt, daarna nemen wij een week vrij. Aan 2de kerstdag doet men hier niet, dus heeft hij op dinsdag een vakantiedag opgenomen. Al is vrij nooit vrij hier. Afgelopen vrijdag kregen wij een reservering, aankomst zaterdag vertrek woensdag. Wij hebben wel een plaatsje in onze herberg. Dat werd weer houthakken, de kachels flink opstoken, het was binnen kouder dan buiten. Maar na een dagje stoken konden wij onze gasten in een heerlijk, warm comfortabel huis ontvangen. 
Er moet nu wel weer elke dag een à twee kruiwagens hout gehakt worden, voor onszelf en onze gasten. De grote schuur is ons volgende project om te renoveren. Volgende week gaan wij met de voorbereidingen beginnen. Dit is een meerjarig project, wanneer er gasten zijn gaan wij geen kabaal/stoffige klussen uitvoeren.
Zo af en toe kom ik wel een kabouter tegen, ze zijn niet erg werkwillend.
Het wonen op vakantie betekent elke dag wel een klusje, avec plaisir!

leuk, maar je hebt er niets aan 😉






woensdag 20 december 2017

Wonen op vakantie



De titel van deze donderdagterugkijk zou een mooie titel voor mijn blog zijn. Dat is het ook even geweest maar er blijkt ook een boek te zijn met deze titel, dus niet netjes om dat dan te gebruiken.

Vandaag kijk ik een paar zomerseizoenen terug. Wij hadden een reservering ontvangen voor 2 volwassenen en 3 kinderen.
Het was een warme dag en onze gasten hadden al aangegeven dat zij vroeg uit Nederland zouden vertrekken, en dus ook vroeg zouden arriveren. Als wij dit tijdig weten is dit geen probleem.
In principe zijn onze gasten vanaf 16:00 uur welkom. Dat geeft ons de gelegenheid om ervoor te zorgen dat alle bedden weer zijn verschoond, de badkamer weer gepoetst, en de overige ruimtes opgeruimd en schoon.
Soms moet ik tussendoor ook nog boodschappen doen en aangezien wij geen winkels in ons dorp hebben, betekent dat toch al gauw dat ik een uur of langer weg ben.
De dichtstbijzijnde supermarkt is op ongeveer 10 km, maar de efficiëntie in de supermarkt, met name bij de kassa's maakt het dat ik vaak langer weg ben dan nodig . Het onderwerp supermarkt komt nog wel aan de beurt.

Terug naar die warme dag in juli. Er stopte een auto en ik zag 3 verhitte kinderkopjes op de achterbank.
Kinderen ( en ook volwassenen) komen met allerlei verwachtingen en, dat kan tegen of mee vallen.
Dit gezelschap was op doorreis naar het zuiden, wij waren de eerste overnachtingsstop.
Een jongetje, ik schat een jaar of 5, keek zijn ogen uit. Vol verbazing keek hij naar het kasteel wat schuin tegenover ons huis staat. Ben ik echt in Frankrijk? vroeg hij aan zijn moeder, die dit gelukkig kon beamen. Een lange reis met 3 jongen kinderen is nog wel eens een opgave.

Wij bieden iedereen bij aankomst wat te drinken aan, dan kunnen wij tevens het een en ander uitleggen. Het jochie bleef maar naar mij kijken en op een gegeven moment kwam zijn vraag:
Ben ik nu echt in Frankrijk, want wij zijn op vakantie. Ja, zei ik, je bent echt in Frankrijk.
Maar hoe kan dat dan dat u ( beleefd manneke) gewoon Nederlands praat, dan ben ik toch in Nederland.
Nee, je bent echt op vakantie in Frankrijk. Maar wij zijn Nederlanders en wij wonen hier.
Je zag hem nadenken en antwoordde vervolgens: "oh, dus u woont op vakantie".
Geweldig zo'n kind.

wonen op vakantie is zo gek nog niet








zondag 17 december 2017

Jagers





 Over jagers heb ik al eerder geschreven. Jagers als gasten, jagers in het bos. In het weekend blijf ik  uit het bos. Ook al wordt het door middel van borden aangegeven wanneer er gejaagd wordt, het blijft een risico om in het bos rond te lopen. 
Dit zijn niet de enige jagers waar wij mee te maken hebben. Helaas zijn er meerdere kippen verdwenen.  Onze kippen hebben een grote ren op onze heuvel. M. heeft daar veel werk aan gehad om een omheining te maken. Om de kippen tegen vossen te beschermen moet het hek en gaas een stuk de grond in. Met de rotsachtige ondergrond is dat lastig werk. Na een week hard werken was de ren klaar. Langs de bosrand zodat de kippen schaduw hebben. Palen en gaas een halve meter de grond in en het zelf getimmerde nachthok in het midden van de ren.
Wij hebben kippen gehad die over de omheining vlogen en over de heuvel gingen scharrelen. Ik deed het hekje van de ren open, en na verloop van tijd gingen ze weer naar binnen. Hekje dicht, kippen veilig. Ja, dan heb je ook kippen die niet willen komen, zo is kip "Pik" aan haar einde gekomen. In de schemering heeft een vos zijn kans gezien, het enige wat wij nog terug vonden waren haar zwarte veren. Arme Pik.
Maar vossen zijn niet de enige jagers hier. Dan denk je dat de kippen veilig in een ren zitten, komt het gevaar van boven. Roofvogels. Op een brute wijze gaan ze te werk. Details zal ik besparen, maar ze eten alleen wat ingewanden, de rest van de kip laten ze liggen. Niet fijn. Onze oudste dochter heeft dit ook een keer moeten meemaken tijdens onze afwezigheid. Erg naar om een toegetakelde kip op te ruimen.


hier nog met z'n vijven en  Jean Coq


De laatste twee slachtoffers zijn gepakt door een marter. Dat is nog erger want die eet niets van de kip op. Een geval van zinloos geweld, al vind ik geweld altijd zinloos. M vond 2 dode kippen in de ren. De volgende ochtend zag ik een marter doelbewust via de bomen richting kippenhok klimmen. Gelukkig zag hond Marron hem ook en heeft hem luid blaffend weggejaagd.
Het hok is inmiddels op palen geplaatst, de marter had zich naar binnen gewerkt door een gat in de bodem te knagen.

Dan denk je alles wel te hebben gehad, is er de laatste tijd weer een nieuwe jager in de buurt. Een grote reiger. Betrapt op de rots bij onze vijver. De vissen zijn goed zichtbaar nu de waterplanten uitgebloeid zijn. Ik had afgelopen zomer een bloempot geplaatst, zodat zij wat meer bescherming hebben tegen de zon. Het verse zuurstofrijke water uit onze bron is een goed milieu om voort te planten. Dat doen ze ook. Ooit 5 guppies gekocht en nu wel 40 vissen. Tot afgelopen week dus.
De reiger heeft toegeslagen. Nu deze zijn fly-in fast-food adres heeft ontdekt is er nu een net over de vijver gespannen. Volgende week nog wat extra omgekeerde bloempotten in de vijver zetten en hopen dat de schade beperkt blijft.
vijver met net en gelukkig nog vissen.
Dan hebben wij nog onze eigen jagers Brutus en Bertje. Menig muis, mol, loir (relmuis) hebben wij aangeboden gekregen.
Tsja, jagers...

in de winter niet zo actief